Ben Buyum Diyen O Değildir
En nitelikli müstağni kimdir diye sordum ustama…
Ustam, ona teklif edilen dünya nimetlerinden çay hariç diğerlerini elinin tersiyle itenlerin edasıyla…
“Guzum, hiçbir şey alamayacağını anladıktan sonra değil de birçok şey elde edecekken kendisine verilecek olanları elinin tersiyle itenlerdir müstağniler” dedi.
Diğerleri ise “istemem yan cebime koy” tavrında olup ceplerinin biri daima açık olanlardır.
Bir kitapta okumuştum: “Eli kesik olanın hırsızlık yapmamakla övünmesi samimi değildir.”
Cezaevindeki bir insanın suç işlememekle övünmesi de öyle.
İnsanlar üst perdeden atıp tutarken, sınanır sınanmaz yelkenleri suya indiriyor, hatta bir zamanlar ayıpladığı ikramlar kendilerine sunulunca bunları kabul ediyorlarsa burada samimiyetten söz edilemez.
Yalnız yaşayan bir insanın gıybet etmemesi, zengin birinin küçük çaplı konularda cömert olması övünülecek şeyler değildir.
Ve yine zengin birine teklif edilen yardımı kabul etmemesi…
Bunlar sıradan gibi görünen ama önemli işlerdir.
Ortamlarda sürekli duyarız:
“Bana şu şu makamlar teklif edildi de ben kabul etmedim…”
Bunu diyenlerin bir kısmı ya daha büyük bir makam beklemekte ya da teklif edilen makamı beğenmemektedir.
Üçüncü bir seçenek de vardır; makamı önemliyse bu makamı kendisine değil de başkalarına lâyık görmüştür ama bu seçeneğin yaşanması pek zordur.
Bir de makamı “ateşten gömlek” olarak nitelendirilenler vardır. Konumuzla ilgili değil ama bu da önemli bir şeydir.
Başarılı olabileceği halde teklif edilen makamı “ateşten gömlek” olarak nitelendirip de o makamı kabul etmeyenler de büyük vebal altındadır.
Tabii bir başkasının yapamayacağı bir iş ise.
Kimimiz “ben kabul etmesem olmayacaktı, önemli bir görevdi” falan deriz de buna pek inanmayın; bu, cebin birini açık bırakanların hasletleridir.
Ne yani, bu makamları istemeyelim mi? dediğinizi duyar gibi oluyorum.
İnsanlar yaratılış itibarıyla makama da paraya da lükse de düşkündürler.
Bir vadi dolusu altın verseler bir vadi dolusu daha isterler.
Övünmek de insan içindir, gösteriş de insan içindir.
Bu yazının konusu tam da budur!
Her birimiz tam anlamıyla müstağni insanlar değiliz.
Masivaya savaş açmış olsak da bu savaşta kuşanmamız gereken kılıçlar mahzende saklıdır.
O kılıçları elimize verenlerden de hazzetmeyiz pek.
Hatta onları o kılıçla kesmeyi bile göze alabiliriz. Etrafımızda doğruları söyleyen insanlar neden az sanıyorsunuz? Kestiğimiz için uzaklaştılar bizden.
Onlar, kendilerine insanların gönlünde yer bulamadıkları için dağın koyağına çekilmediler mi?
Evet de ustam neden pat diye kestin ki ne güzel gidiyorduk?
Yavrum uzun yazıyı okumuyor insanlar, devamını bir sonraki yazıya bıraktım, dedi ustam çayından bir yudum daha alarak.
https://ankaraedebiyat.com.tr/ben-buyum-diyen-o-degildir/