BİR EV, BİR GÜL, BİR SESSİZLİK…
Bir insan için en güvenilir yer neresi olmalı? Annesinin yanı mı? “Anneye duyulan sevgi koşulsuzdur”, “toplumumuzda anne kutsaldır” ve daha nicesi. Peki ya gerçekten de böyle mi? Ya da şöyle soralım hiç böyle miydi? Anne kavramı toplumumuzda sözle yüceltildiği kadar içselleştirilmiş miydi de? Yakın zamanda yaşadığımız bir trajedi gerçeklerin bize kendini gösterme çabası aslında.
Anne olmak deyince otomatik olarak şefkat, anlayış ve güven anlarız. Anne koruyan, kollayan, kutsanan değerdir. Yalnızca bir kişi değil; çoğu zaman bir çocuğun dünyayı algılama biçimidir. Çocuğun hayatı genellikle annenin açtığı pencereden şekillenir. Hepimiz insanız. Anne de, baba da, çocuk da… Hata yapabiliriz, doğruyu her daim göremeyebiliriz. İstersek biraz daha anlayışlı bir şekilde sorunu çözmeye niyet edebiliriz ama yok! Biz çoğu zaman birbirimize yük olmayı tercih ediyoruz. Çabamız sadece haklı olmak üzerine. Kendimizi mağdur görmekten içten içe hoşnut oluyoruz. Çünkü insan için alıştığı mutsuzluk bilmediği mutluluktan daha güvenlidir. Ne taraftan bakarsak bakalım diğer bir tarafın eksik olduğunu savunmayacak mıyız zaten?
Sevgi bazı kişiler için “kendiliğinden” değil bazen de koşullar içinde gelişir. Elimizde değil, kurduğumuz bağ her zaman sağlıklı olmayabilir. İfade edilmeyen öfke “anneye öfke duyulmaz” gibi bir öğretiyle bastırılırsa korkarım en az bir kişi mutlaka zararlı çıkacaktır. Patlama anları ise genelde ilk kez ortaya çıkan öfkeler değildir. Çözüm idealize etmekte değil, konuşmakta ve fark etmektedir. Anlamaya ve geçinmeye gönlümüzün olması da gerekli…
Ayşe Suda Akgül
BAİBÜ Psikoloji 4