ŞİİR İnsana benziyordu, Gözlerimle gördüm Yüzünde çizgiler İçinde kaygılar vardı Binlerce duyu organı barındırıyordu bünyesinde… Kaşını gözünü çıkarmışlar ilk çağlarda Kulaklarını kör tıpa ile kapatıp Dişlerini dökmüşler Hınç bir yumrukla! Gerisi insandı gördüm! Saldırıyor Gülümsüyor Sitem ediyor Ağlıyor Ağlatıyor en çoğu… İçi boş kiminin Kimi bir kelimeyle yıkıyor duvarları Ayaklarına dokunan olmadı diye Kendisi bağlamış kocaman bir dağın tepesine Nuh’un gemisi mübarek! Şiir! Hiç insana benzer yanı var mı? demeyin Başlıbaşına insan… Yorgun düşünce geceye Kelimeleri tükenince heceye sığınan Çoğunlukla ters yüz Kimi zaman yalın! Büyük bir iştahla kalkıp Gidecek yeri olmayan misafir gibi Sürekli ayakta! Dolanıyor, Ayak altında! M’S
