KUYTU Kaç beden büyük ki yaşamak? Her yaşta gene bol geliyor üstümüze… Sahte tebessümlerle erken yaşlanan yüzümüz İçten ve samimi de olsa Dönmüyor kimsenin yüzüne! Kumdan kaleler inşa ettiğimiz günler geride kaldı artık Güllelerle yıkılamayacak surlar, Gözleri açık yürüyenlerin fark edemeyeceği Harabe görünümlü sağlam şeffaf duvarlar ördük Dudaklarımız kıpırtısız dualar mırıldanmakta Yere kapanmakta eskiyen, yenilenen yüzümüz İklimleri çevirin, tercüme edin yağmurların dilini Yetiyorsa gücünüz, güç katın anlamlandıramadığım kelimelere Beni hayata bağlayın meselâ İpini koparmış adımların yönünü çevirin Kendi yüzüme! Kuytularıma güneş doğmasın Alın gidin aydınlığı Aydınlığınıza… M’S
