KÖYLÜMSÜN Olsun! İçinde köy yolları varken Kıvrım ve tozlu Ve çamur Ve yokuş Ve başında ana kucağı Yüzünde babanın nasırlı elleri Yüzünde güneş Alnında yağmur Saçlarında serçe kuşları… Olsun! Ayakkabının teki sele kapılır Gönlün elleri kirli bir dilbere Yüreğine kimsenin dokunmadığı… Köylüsün ya Hemşerim oluyorsun! Olsun! Bulutlar ağıyor üstüne Altında kaygan ırmaklar gibi dağlar İçinde yarına dair çalı dikenleri Batıyor ya Bir çoban kavalında Bir şehirli züppe mavalında batıyor! Olsun! Köylümsün! Hemşerim oluyorsun! Havalar henüz kirlenmek nedir bilmiyor Yağmur yaprakların üstünde Güneşle dans ediyor! İçinde yarına dair depremler Kargaşalar sökün ediyor Diye duydum Bir diğer saf ve masum köylünün yalancısıyım ben Saman tozları yutarak tutunuyorum demişsin Geçim derdine düşmekten! Olsun! Köylümsün Ömrümsün Ölümsün Gülsen, Ölür müsün? M’S
