EKSİLTİLEN HAYAT Sözlerimi kalkan yapıp olanca gücümle cenge çıkmak varken Süzülüverdim dört yanı duvarlarla çevrili şiirlerin içine Ağır ağır, hücre hücre ölüyordum Kiminin hoşuna gidiyordu ayakları mühürlü şehirler Zoruna gidiyordu kiminin… Sahibi tarafından terk edilmiş sevinçler gibi Köpeklerin sokaksızlığı düşüyordu peşime Belik belik saçları yolunmuştu zamanın Zamanında ödenmeyen bedeller asılmıştı elleriyle Kızılcık şerbeti içip de Kabus dolu rüyalardan uyanma mavallarına hayret eder gibi yaptık Şaşırarak dudak bükmenize de meydan vererek. Umut muydu eksik olan? Yoksa umudu kör kurşuna hedef yapan yaşanmışlıklar mıydı? Eksik yaşanmışlıklar. Yaşayası gelir mi insanın? Geliyor işte! Değil mi ki ölüm başucumuzda? M’S
