Mustafa Süs

ARINDIM ÇOCUK SAFLIĞIMDAN

Şubat 28
08:29 2013
Paylaş

ARINDIM ÇOCUK SAFLIĞIMDAN

 

Birbirinden kötü duygularla aksattım gidiş yolumu 
Kendimi kaç kez doğum sancısı çekerken
Kaç kez zifiri karanlığın sonunda gördüm

Güneşle hiç aram olmadı
Yaşadığımın kanıtı gibiydi yalanlarım
Çocukken anlatılan her anı çekiyordu beni kendine
Çocukluğumla da hiç aram olmadı
Geri dön deseler gene karanlığa döner yüzüm 
Dönmez çocukluğuma
Kim yıktı beni böyle?
Kim aldı elimden oyuncaklarımı?
Diyecek halim yok!
Ne oyuncaklarım oldu, 
Çamurdan arabalar dışında!
Ne de gerçekleşmeyen hayallerim!
Akşamdan kalma bir teselli var elimde
Çocukluğumdan kalma yanılgılarım…
Gittikçe artıyor yenilgiler
Kazandıkça artıyor
Sürü mantığı belki 
Belki yokluk çekiyor bir başka yokluğu 
Alıştım oysa
Almıştım payımı, bana düşen 
Ağzımın payını da almıştım
Şurada bir çocuk uykusunda gülümsüyor
Gülümsüyorum ben de
Gülemediklerime!
Bir çocuk kadar saf olmak
Günahsız olmak istemezdim
İstemezdim çocuk olmak yeniden
Yenilenen acılardan mülhem…
Koyup da gidesim geldiğinde çocukluğumu
Arındım tüm saflığımdan
Yeni günahlar 
Benden daha günahkâr! 
Farkında olmak kadar
Sinir bozucu tüm yaşananlar…
Erkenden arındığımdan olsa gerek çocuk saflığından
Erken yazmaya başladı kâtip günahları
Tepeme dikilmiş elinde defter
Takılmadan okuyor günahlarımı 
Bana tayin edilen hatip

M’S

YORUM

ŞAŞKIN KELİMELER

Gazeteler

Aylık Arşiv

× Yazım hakkındaki fikrin? Whatsapptan paylaş benimle.